Iturria: Argia.eus 📷 Balerdipeko Erleak
Aukeratu zure maila:
Albiste sinplea, A1 mailarako
Aristoteles izan zen erleak behatzen lehenetariko bat. Baina ez zuen ondo ulertu erlauntzaren erdigunean zegoen erlea. Aristotelesek idatzi zuen erregea zela. Ez zen bera bakarrik izan. Mende luzez Europa osoan gauza bera sinetsi zen.
Mende asko igaro ziren arrautzak jartzen zituena eme bakarra zela ulertu genuen arte. Orduan hasi ginen erregina deitzen. Baina gaur egun zalantza egiten dut ea izen hori bera ere egokia den.
Erreginak ez dio inori agindurik ematen. Ez du zigorrik ezartzen. Ez du inor gobernatzen. Bere presentziak lotzen du familia osoa. Egunero ehunka edo milaka arrautza jarriz bermatzen du erlauntzaren etorkizuna.
Erlauntzaren bizitza ez dago boterean oinarrituta. Jarraipenean dago. Bizia etengabe berritzean. Horregatik gustatzen zaizkit euskaraz erabiltzen diren izen zaharrak. Herri batzuetan erlama esaten zaio. Beste batzuetan, erlanderea.
Erlauntzaren erdian ez dago tronurik. Bizia ematen duen erle bat dago. Zenbat eta denbora gehiago eman erleen artean, orduan eta gehiago pentsatzen dut gizakiok askotan ez diogula naturari begiratzen. Horregatik ikusi zuten errege bat erreginaren tokian.
Erleek, ordea, ez zuten Aristoteles zuzendu. Ez zuten libururik idatzi. Ez zuten ezer azaldu. Isilean jarraitu zuten, azken milaka urteotan egin dutena. Eta gaur ere, erlauntza irekitzen dudan bakoitzean, erreginaren bila hasten naiz. Baina badakit aurkitzen dudanean ez dudala agintari bat aurkituko. Ez du kororik. Erleek ez baitute sekula erregerik izan. Gu izan ginen hura asmatu genuenak.
Albiste erraza, A2 mailarako
Aristoteles izan zen erleak behatzen lehenetariko bat. Naturari buruz asko ikasi zuen, baina erlauntzaren erdigunean zegoen erlea erregea zela idatzi zuen. Mende luzez Europa osoan gauza bera sinetsi zen. Erlauntza baten buru izateko, ezinbestean arra izan behar zuela pentsatu genuen.
Mende asko igaro ziren arrautzak jartzen zituena eme bakarra zela ulertu genuen arte. Orduan hasi ginen erregina deitzen. Baina gaur egun zalantza egiten dut ea izen hori bera ere egokia den.
Erreginak ez baitu agintzen guk ulertzen dugun moduan. Ez dio inori agindurik ematen, ez du zigorrik ezartzen, ez du inor gobernatzen. Bere presentziak lotzen du familia osoa, eta egunero ehunka edo milaka arrautza jarriz bermatzen du erlauntzaren etorkizuna.
Erlauntzaren bizitza ez dago boterean oinarrituta; jarraipenean dago, bizia etengabe berritzean. Horregatik gustatzen zaizkit euskaraz erabiltzen diren izen zaharrak. Herri batzuetan erlama esaten zaio; beste batzuetan, erlanderea. Bi hitzek badute gertutasuna, etxeko usaina.
Zenbat eta denbora gehiago eman erleen artean, orduan eta gehiago pentsatzen dut gizakiok askotan ez diogula naturari begiratzen; geure burua ikusten dugula naturan. Horregatik ikusi zuten errege bat erreginaren tokian. Gure gizartearen ispiluari begiratu genion, ez erleei.
Erleek, ordea, ez zuten Aristoteles zuzendu. Ez zuten libururik idatzi. Ez zuten ezer azaldu. Isilean jarraitu zuten, azken milaka urteotan egin dutena.
Eta gaur ere, erlauntza irekitzen dudan bakoitzean, erreginaren bila hasten naiz. Baina badakit aurkitzen dudanean ez dudala agintari bat aurkituko. Ez duela kororik. Erleek ez baitute sekula erregerik izan.
B1 mailarako egokitutako berria
Bitxia da gizakiok mendeetan bihotz hori gaizki ulertu izana.
Aristoteles izan zen erleak behatzen lehenetariko bat. Natura ulertzeko ahalegin handia egin zuen, baina erlauntzaren erdigunean zegoen erlea erregea zela idatzi zuen. Mende luzez Europa osoan gauza bera sinetsi zen. Erlauntza baten buru izateko, ezinbestean arra izan behar zuela pentsatu genuen.
Mende asko igaro ziren arrautzak jartzen zituena eme bakarra zela ulertu genuen arte. Orduan hasi ginen erregina deitzen. Baina gaur egun zalantza egiten dut ea izen hori bera ere egokia den.
Erreginak ez baitu agintzen guk ulertzen dugun moduan. Ez dio inori agindurik ematen, ez du zigorrik ezartzen, ez du inor gobernatzen. Bere presentziak lotzen du familia osoa, eta egunero ehunka edo milaka arrautza jarriz bermatzen du erlauntzaren etorkizuna.
Erlauntzaren bizitza ez dago boterean oinarrituta; jarraipenean dago, bizia etengabe berritzean. Horregatik gustatzen zaizkit euskaraz erabiltzen diren izen zaharrak. Herri batzuetan erlama esaten zaio; beste batzuetan, erlanderea. Bi hitzek badute gertutasuna, etxeko usaina.
Zenbat eta denbora gehiago eman erleen artean, orduan eta gehiago pentsatzen dut gizakiok askotan ez diogula naturari begiratzen; geure burua ikusten dugula naturan. Horregatik ikusi zuten errege bat erreginaren tokian. Gure gizartearen ispiluari begiratu genion, ez erleei.
Erleek, ordea, ez zuten Aristoteles zuzendu. Ez zuten libururik idatzi. Ez zuten ezer azaldu. Isilean jarraitu zuten, azken milaka urteotan egin dutena.
Eta gaur ere, erlauntza irekitzen dudan bakoitzean, erreginaren bila hasten naiz. Baina badakit aurkitzen dudanean ez dudala agintari bat aurkituko. Erleek ez baitute sekula erregerik izan.