Iturria: Argia.eus 📷 Donostiako Zinemaldia – Jorge Fuembuena
Aukeratu zure maila:
Albiste sinplea, A1 mailarako
Mikel Gurrea zuzendari donostiarrak pelikula bat egin du. Bartzelonako Sants auzoan gertatzen da istorioa. Sants auzoa arrunta da. Jende asko bizi da han. Auzoak tradizio anarkista du. Baina auzoaren izena “Santuak” da. Mikel Gurreari detaile hori deigarria iruditu zaio beti.
Auzoan eliza bat dago. Eliza horrek ematen dio izena auzoari. Baina eliza itxita dago. Mikel Gurreak pentsatu du: “Eliza itxi bat altxorrez betetako kutxa gogor bat da”.
Mikel Gurreak notiziak irakurri ditu. Notizia horietan elizetan eta kutsu katolikoko espazioetan egindako arte lapurreten inguruan hitz egiten da. Espainiako Estatuan horrelako lapurretak askotan gertatu dira. Mikel Gurreak lapur talde horien inguruko detaileak irakurri ditu. Eta fikzioa garatzen hasi da.
Pelikularen protagonista Lali da. Lali Bartzelonako auzo xume batean bizi da. Familia txiroa da. Laliaren ama oso gaixorik dago. Ama elizkoia da. Lali alabak, ordea, ironiaz hartzen du fedea. Lali alabak bekatu mordo bat egin ditu. Bizirauteko lapurtu egiten du.
Lalik kapera bateko estatuatxo bat lapurtuko du. Merkatu beltzean kolokatu nahi duenean lapur talde bat ezagutuko du. Lapur taldeko burua Rosario da. Elizetako artelanak lapurtu eta Bartzelonako portuan saltzen ditu.
Albiste erraza, A2 mailarako
Mikel Gurrea zuzendari donostiarrak filma bat egin du. Filma hau Bartzelonako Sants auzoan kokatu du. Sants auzoa arrunta da, jende asko bizi da eta bizi handia du. Auzo honek tradizio anarkista du, baina “Santuak” izena ere badu. Hori deigarria egin zaio beti zuzendariari.
Auzoko eliza batek ematen dio izena auzoari. Eliza hori, baina, itxita dago beti. Horrek eman dio jokoa pelikularen istorioa garatzeko: “Eliza itxi bat, azken finean, altxorrez betetako kutxa gogor bat da”.
Mikel Gurrea elizatan eta kutsu katolikoko espazioetan egindako arte lapurreten inguruko notiziak irakurtzen hasi zen. Horrelako lapurretak askotan gertatu dira, eta zorionez, zuzendariaren esanetan, idatzita eta dokumentatuta daude lapur talde horien inguruko detaileak.
Filma Bartzelona hirian, auzo xume batean, familia txiki eta txiro batean kokatzen da. Lali da protagonista, eta oso gaixorik dagoen bere ama elizkoia da. Lali alabak, ordea, ironiaz hartzen du fedea. Besteak beste, bekatu mordo bat dagoeneko eginda dituelako, bizirauteko lapurtu egiten duelako.
Lapur taldeko burua Rosario da. Elizetako artelanak lapurtu eta Bartzelonako portuan ditu ezagun batzuk, handik gero, bazkide batzuen bitartez, nazioartean saltzeko. Lapurra da, jakina, baina badu eliza katolikoarekiko miresmena, handia gainera, aurrez esan bezala Lalik ez duena.
B1 mailarako egokitutako berria
Mikel Gurrea zuzendari donostiarrak Bartzelonako Sants auzoan kokatu du bere pelikula. Auzo arrunta da Sants, jende asko bizi da eta bizitza handia du. Tradizio anarkista duen auzoa da, baina “Santuak” izena du. Zuzendariari detaile hori deigarria iruditu zaio beti.
Auzoaren izena eliza batetik dator, baina eliza hori beti itxita dago. Horrek eman dio jokoa pelikularen istorioa garatzeko: “Eliza itxi bat, azken finean, altxorrez betetako kutxa gogor bat da”.
Gurrea elizatan eta kutsu katolikoko espazioetan egindako arte lapurreten inguruko notiziak irakurtzen hasi zen. Lapur talde horien inguruko detaileak idatzita eta dokumentatuta daude. Horiek hartu, intrigaz irakurri, eta fikzioa garatzen hasi zen.
Pelikula Bartzelona hirian, auzo xume batean, familia txiki eta txiro batean kokatzen da. Lali da protagonista, eta oso gaixorik dagoen bere ama elizkoia da. Lali alabak, ordea, ironiaz hartzen du fedea. Bizirauteko lapurtu egiten du, baita kasu batzuetan inorenak eta denenak diren gauzak ere. Pelikulan, kapera bateko estatuatxo bat lapurtuko du, eta merkatu beltzean kolokatu nahiko duenean ezagutuko du lapur talde bat. Bi tramak aldi berean garatuko dira: lapurretaren bidea eta amaren gaixotasuna.
Lapur taldeko burua Rosario da. Elizetako artelanak lapurtu eta Bartzelonako portuan ditu ezagun batzuk, handik gero nazioartean saltzeko. Lapurra da, baina badu eliza katolikoarekiko miresmena, Lalik ez duena. Ironiaren eta idolatriaren balantza horretan datza istorioaren dantza. Artelanak osten dituzte, baina tentu handiz egiten dute beti, espazioarekiko “errespetuz”.