Iturria: Argia.eus 📷 FOKU
Aukeratu zure maila:
Albiste sinplea, A1 mailarako
Zetak eta askotariko artistak Mitoaroa III ikuskizunean
Pello Reparazek Mitoaroa III ikuskizunean esan du artistaren lana dela garaiari egokitzea. Ikuskizuna ez da musika-kontzertu soila. Antzerkia, ikus-entzunezkoak eta teknologia erabili ditu.
Reparazek jauzi artistiko handia egin du. Berrikuntza ekarri du euskal eszenara. Horregatik, jende asko joan da ikuskizunera.
Ikuskizunak istorio bat kontatu du. 2084. urtean kokatu gaitu. Mundua txuri-beltza da. Abeslariak koloredun txip bat zeraman begi ertzean. Mundua diktadura batean dago. Kamerak nonahi daude eta kontrol soziala zorrotza da.
Euskal sinbologia zaharberrituarekin konbinatu du: momotxorroak, joaldunak, txatxoak, Gernikako arbola zaintzen duten izakiak, ikurriña, piztia errebeldeak… Horrek emozionatu du jendea.
Dena den, etorkizunaz hitz egiten duen arren, iraganari begira eraikitzen du esperantza. Eta nostalgia ez da baliabide estetiko hutsa, proposamen politikoaren erdigunea baizik.
Euskal Herriko musika panoramak errotik aldatu du bere funtzionamendua. Herri mugimenduari lotuta zegoen kultur eredua galdu da. Hedabide, enpresa eta instituzioek erabakitzen dute zer kontsumituko dugun.
Mitoaroa III ezin da testuinguru horretatik kanpo ulertu. Paradoxikoki, boterea eta kontrol soziala salatzen dituen ikuskizuna bera da boterearen logika jarraitzen duena.
Bitartean, artea sortzeko espazioak desalojatzen dituzte, espazio publikoak pribatizatu, betoa jarri hainbat herritako txosnetan, debekuak edo mugak hainbat proposameni.
Zein eredu da datozen hamarkadei utzi nahi dieguna? Arteak ardura dakar eta txipa aldatzeko garaia da.
Albiste erraza, A2 mailarako
Zetak eta askotariko artistak izan dira San Mamesen, Bilbon. Ekainaren 19an egin dute ikuskizuna.
Pello Reparazek esan du artistak garaiari egokitu behar duela. Horretarako, Nina Simoneren hitzak erabili ditu.
Zetakek ez du musika-kontzertu soila egin. Antzerkia, ikus-entzunezkoak eta teknologia erabili ditu. Istorio bat kontatu du. 2084. urtean kokatu gaitu. Mundua txuri-beltza da eta abeslariak koloredun txip bat dauka begian. Digitalizazio extremoa eta kontrola daude. Diktadura bat dago. Kamerak daude nonahi eta kontrol soziala oso zorrotza da. Librea da muga batzuen barruan.
Euskal sinbologia zaharberritu du: momotxorroak, joaldunak, txatxoak, Gernikako arbola zaintzen duten izakiak, ikurriña, piztia errebeldeak… Horiek guztiak erresistentziaren eta askatasunaren iruditeriaren baitara ekarri ditu. Hori da ikuslegoa emozionalki bolkatzen den unea.
Etorkizunaz hitz egiten du, baina iraganari begira eraikitzen du esperantza. Nostalgia ez da baliabide estetiko hutsa, proposamen politikoaren erdigunea baizik.
Euskal Herriko musika panoramak errotik aldatu du bere funtzionamendua. Herri mugimenduari lotuta zegoen kultur eredua galdu da. Hedabide, enpresa eta instituzioek erabakitzen dute zer kontsumituko dugun. Euskararen eta euskal kulturaren izenean, arte bakezalea eta epela bultzatzen da.
Mitoaroa III ezin da testuinguru horretatik kanpo ulertu. Boterea eta kontrol soziala salatzen ditu, baina boterearen logika jarraitzen du. Euskal eszenaren monopolioa hartu du eta kultur industria hauspotzen ari da.
Bitartean, gaztetxeak desalojatzen dituzte, espazio publikoak pribatizatu, betoa jarri hainbat herritako txosnetan, debekuak edo mugak hainbat proposameni, isunak jarri aldarrikatzaileak kantatzeagatik, diru laguntza publikoak poltsiko pribatuetara bideratu…
Zein eredu da datozen hamarkadei utzi nahi dieguna? Asimilazioari txaloak jotzeak kontzientzia lasaitu baino ez die egiten. Arteak ardura dakar eta txipa aldatzeko garaia da.
B1 mailarako egokitutako berria
Zetak eta askotariko artistak
Zetak Mitoaroa III ikuskizuna egin du Bilboko San Mamesen. Pello Reparazek esan du artistek garaiari egokitu behar dutela. Beraz, pentsatu beharko dugu nola ikusi nahi dugun oraina.
Mitoaroa III ez da musika-kontzertu soila. Zetakek antzerkia, ikus-entzunezkoak, instalazio eszenikoak eta teknologia erabili ditu. Horrela, istorio eta emozio garbiak islatu nahi ditu. Zetakek jauzi artistiko handia egin du, eta berrikuntza ekarri du euskal eszenara.
Ikuskariak istorio bat kontatu du. 2084. urtean kokatu gaitu. Mundua txuri-beltza da, eta abeslariak koloredun txip bat dauka begian. Hori digitalizazio extremoaren eta kontrolaren seinale da. Mundua diktadura batean dago: kamerak nonahi eta kontrol sozial zorrotza. Librea da muga batzuen baitan, eta onarpenaren eta erresistentziaren arteko gudan kokatzen da.
Distopia klasiko baten osagaiak euskal sinbologia zaharberrituarekin konbinatu ditu: momotxorroak, joaldunak, txatxoak, Gernikako arbola zaintzen duten izakiak, ikurriña, piztia errebeldeak… Horiek guztiak erresistentziaren eta askatasunaren iruditeriaren baitara ekarriak.
Dena den, etorkizunaz hitz egiten duen arren, iraganari begira eraikitzen du esperantza. Eta nostalgia ez da baliabide estetiko hutsa, proposamen politikoaren erdigunea baizik.
Euskal Herriko musika panoramak errotik aldatu du bere funtzionamendua. Herri mugimenduari eta proiektu politiko askatzaile bati lotuta zegoen kultur ereduak indarra galdu du. Hedabide, enpresa eta instituzioek erabakitzen dute zein izango den erakusleiho ofiziala. Eta euskararen eta euskal kulturaren izenean, arte epela eta despolitizatuta bultzatzen da.
Mitoaroa III ezin da testuinguru horretatik kanpo ulertu. Paradoxikoki, boterea eta kontrol soziala salatzen dituen ikuskizuna bera da boterearen logika jarraitzen duena.
Bitartean, artea sortzeko zein zabaltzeko hain garrantzitsuak diren espazioak desalojatzen dituzte, espazio publikoak pribatizatu, betoa jarri hainbat herritako txosnetan, debekuak edo mugak hainbat proposameni, isunak jota aldarrikatzaileak kantatzeagatik, diru laguntza publikoak poltsiko pribatuetara bideratu…
Zein eredu da datozen hamarkadei utzi nahi dieguna? Asimilazioari txaloak jotzeak kontzientzia lasaitu baino ez die egiten. Egungo garaiari egokitzea, beraz, kulturaren merkantilizazioari egokitzea ala justu horren aurka egitea da? Arteak ardura dakar eta txipa aldatzeko garaia da.